Draumetyding

I dag tidleg bråvakna eg, svett og uroleg. Det var ikkje snakk om at kroppen ville roa seg igjen. Etter å ha stått opp, kom det til meg litt etter litt kva eg hadde drøymt:
Vi hadde funne det perfekte skapet til stova til søstera. Far min vart sendt avgårde for å kjøpa det. Av ein eller anna grunn (at dette var ein draum og alt kan skje) var eg plutseleg på butikken. Der stod far min å pussa ned heile skapet slik at det vart klarlakka furu! Skrekk og gru! Det er tydeleg at etter å ha vakse opp på 80/90-talet sit angsten for furu djupt i meg. Vidare i marerittet måtte eg kjøra med tilhengar, noko som viser at litt for mange år i korps òg kan setja spor i den djupe underbevissheten.

Eg er fortsatt litt skjelven. Det skulle visst meir til enn ein kopp "Twinings - a moment of calm - camomile, honey & vanilla" for å bøta på angsten for slike scenarioer.

Impulskontroll?

Nokre dagar er ein meir stolt av handlekorga si enn andre. I dag gjekk eg på butikken skrubbsvolten. Det eine og det andre berre datt ned i korga. Det å ha to ferdiglaga fleskepannekaker til middag føltes med eitt veldig naturleg. Toffypops? Ja, ein skal jo belønna seg sjølv - god ide! Sånn for å pynta litt på saken, havna det ein melkekartong og ein klase druer oppi òg.
På slike handleturar er det litt godt å kome til kassen og havne bak nokon som ikkje har eit snev av grønt eller grovt i korga. Loff, øl, cider, chips og nugatti. For alt eg veit er dette den eine dagen i året denne personen handlar dette, men det hjelper litt trass alt.

Vår tralala vår

Tidlegare i veka kom eg heim til dette synet. Frå Nord-Norge og store mengder snø til tørre vegar, sol og blå himmel her heime. Og desse fantastiske vårteikna spredt rundt i hagen!

Tilbake i forretningen

Dei seier at det som kjem raskt, det går raskt igjen. Det er eg eit levande bevis på. Eitt lite tilbakefall og ei restitusjonshelg hos mor var det som måtte til før eg sakte men sikkert var tilbake til kvardagen.