"Lille" Petter Edderkopp

Nei, han har vi ikkje sett. Hans mange store, feite fetterar derimot; dei tek stadig turen innom. Aller best likar dei å sitja i døropninga på terrassedøra og klaska ned i hovudet på oss når vi opnar. Min heller tyngre nevrose på dette området får iallefall stadig utfordring. Det er nok sunt. Tenk om eg kunne fått noko av den barnlege fryktlausa til niesa vår. Ho oppdaga lille Petter i gongen på hytta. Og han skulle ikkje "følgjast ut" slik omtenksomme svigerinna diplomatisk foreslo. Han skulle nemleg få kome inn på soverommet til tante og onkel! Vel, siden tante ikkje var heilt gira på den ideen, måtte Petter fint leiast ut. Ellers hadde det nok ikkje blitt mykje søvn den natta.